Jesienna emigracja ptaków

Jesienią na terenie Parku (Władysławowo) ptaki zatrzymują się, by odpocząć i nabrać sił do dalszej wędrówki. Pokoje Władysławowo. Część z nich zostaje tu krótko (1–2 dni), inne – nawet powyżej tygodnia. Podmokłe, nadmorskie łąki oraz piaszczyste plaże są kluczowymi miejscami odpoczynku i żerowania wędrujących siewkowców.

Pokoje Afrodyta Władysławowo. Niektóre z nich pokonują corocznie kilkanaście tysięcy kilometrów między syberyjskimi lęgowiskami a zimowiskami w południowej Afryce. Do najdłuższych przelotów przygotowują się m.in. piaskowiec (Calidris alba), biegus rdzawy (Calidris canutus) i biegus krzywodzioby (Calidris ferruginea). Ich sukces zależy od sieci dogodnych miejsc odpoczynku, gdzie mogą intensywnie żerować i odnawiać zapasy tłuszczu – niezbędnego paliwa na kolejne etapy lotu. Brak takich przystanków stanowi poważne zagrożenie dla tych gatunków.

Obecnie duże stada siewkowców gromadzą się w rejonie ujścia Redy, a jeszcze do niedawna spotykano je masowo na łąkach koło Jastarni i Władysławowa. Jesienną wędrówkę najwcześniej, już od początku lipca, rozpoczynają brodźce (rodzaj Tringa), bataliony (Philomachus pugnax) i czajki (Vanellus vanellus). Gatunki lęgnące się na tundrze pojawiają się około dwóch–trzech tygodni później; najliczniejszym z nich jest biegus zmienny, którego koncentracje w ujściu Redy mogą sięgać nawet 1 000 osobników. W niektóre sezony licznie pojawia się też najmniejszy biegus – biegus malutki (Calidris minuta).

Fluktuacje liczebności siewkowców wiążą się m.in. z cyklem populacji lemingów: w lata „bezlemingowe” ptaki stają się głównym źródłem pokarmu dla drapieżników, co obniża ich sukces rozrodczy i skutkuje mniejszymi stadami na trasach migracji.

Poza wymienionymi, jesienią można zobaczyć również większe siewkowce, takie jak szlamnik (Limosa lapponica), siewnica (Pluvialis squatarola) i kuliki (rodzaj Numenius). Od sierpnia wzdłuż wybrzeża intensywnie migrują mewy i rybitwy, przede wszystkim mewa śmieszka (Larus ridibundus), mewa srebrzysta (Larus argentatus) oraz rybitwa zwyczajna (Sterna hirundo).

Wyk. mat. A. Janty